Het Red Baron gans driversteam en wagens

Het was met een ’81 Porsche 911 SC dat het die middag richting Francorchamps ging. Op zich al een belevenis, die luchtgekoelde zescilinder in de rug, maar wat er te wachten stond op het zonovergoten en tot de verbeelding sprekende circuit had ik echt niet durven vermoeden. Elke keer dat ik eraan terugdenk – en dus ook nu terwijl ik dit artikel schrijf – geniet ik er opnieuw van!

Enkele dagen voordien kreeg ik een telefoontje of ik op maandag 31 maart zin had om mee te gaan naar een presentatie van het Red Baron Classic Racing Team. Een kijkje achter de schermen van het historische circuitracen, dat laat ik me geen tweede keer zeggen. Maar wie of wat is Red Baron?

Ontmoet op het circuit

Red Baron Racing ontsproot een tijdje geleden bij een paar gelijkgestemde zielen die mekaar vonden in het racen met Triumph TR’s. Jo Willems is sinds 1988 actief onder de vlag van zijn Red Baron garage. In 1993 sloten andere renners zich aan die tevens ervaring en know-how op het organisatorische vlak meebrachten. Onder leiding van Ed von Tongelen en Jo Willems werd in 1995 een team gevormd om aan de 6-uurs race op de Nürburgring deel te nemen. Dit clubje van een 3-tal renners en een 10-tal vrijwilligers had al meteen succes. Ze wonnen de klasse dat jaar en de daarop volgende jaren. In 1999 vonden Ed von Tongelen en Robert Hamilton dat het tijd werd om dit samenwerkingsverband meer vorm te geven. Eind 2000 is de Nederlandse stichting opgericht en werd er een ’68 DAF team-truck aangekocht. Betere prestaties vragen om een optimale infrastructuur. Al deze activiteiten resulteerden in de oprichting van het Red Baron Classic Racing Team.

Dubbele webers, kwijl kwijl … …Dus of ik wil meegaan om deze mensen en hun wagens te ontmoeten? Nou en of! De Porsche wordt keurig geparkeerd bij de stand van Red Baron langs het circuit en verdwijnt even later ook figuurlijk op de achtergrond. Dat wil wat zeggen over de ervaring die zou volgen! Naast de team-truck met servicetent springen een 5-tal TR4’s en een TR3 in racevermomming in het oog. De prachtig geprepareerde wagens met hun rolkooien, dubbele Webers, polyester koetspanelen en meer van dat leuks, doen bij de aanwezigen de harten sneller slaan. De hartslag van uw redacteur moet in overdrive als blijkt dat het mogelijk is een rondje mee te rijden op het circuit in een TR4! Denk terug aan uw kindertijd wanneer u ontdekte dat Sinterklaas was geweest, verhef tot de 10e macht en u krijgt een vaag idee hoe het voor mij voelde…

Moment suprême

M’n geduld wordt niet lang op de proef gesteld of ik mag me in de passagiersstoel van Roel Coumans’ TR4 worstelen. Roel is een kei en de gelaatsuitdrukking van mijn voorgangers als ze uit de wagen stapten, sprak boekdelen. Vastgesnoerd in het 5-punts harnas en de diepe kuipzetel beheersen allerlei controlelampjes en metertjes de eerste indruk van het dashboard door het vizier van mijn helm. Onder mijn knieën bevindt zich een kanjer van een brandblusser wat nogmaals bevestigt dat het menens is! ‘Ok?’ vraagt Roel. Ik geef hem de thumbs up en we rijden naar de pit lane. De wagen blijkt comfortabeler dan ik had verwacht. Het motorgeluid is nadrukkelijker aanwezig dan in een normale TR, maar de trillingen van de motor en de hardheid van de ophanging vallen mee. Naarmate de uitgang naar het circuit dichter komt, stroomt de adrenaline sneller.

De TR4 waar Marc Vandendijk (Racingbox) die dag mee reed.De pit lane uit en de Raidillon springt in het zicht (de berg op het circuit van Spa-Francorchamps). Het gaspedaal wordt tegen de vloer geplakt! Op de neerwaartse helling die voorafgaat aan Eau Rouge is de acceleratie van de TR4 indrukwekkend. Meteen worden een paar andere wagens gepakt. Te weinig tijd om hierbij stil te staan want ondertussen scheuren we de berg op. Roel weet uiteraard wat er gaat komen, maar ondergetekende niet… Als er foto’s zouden bestaan van mijn gelaat in die allereerste bocht, zouden die wellicht op uw lachspieren werken. Het angstzweet is niet veraf wanneer Roel blijft accelereren en scherp de curbstones pakt met de TR4. We maken tussen de 5000 en 6000 toeren! Ogen sluiten? Nee, toch maar even doorbijten, slik…

Liesbeth Sint Nicolaas in haar TR3De wagen komt mooi en zeer snel door de bocht. Een recht stuk ligt nu voor ons. Oef, even de rolkooi loslaten waar mijn vingers krampachtig omheen zitten. Het vertrouwen in Roel is er meteen en zorgt dat ik nu alle aspecten van de fenomenale ervaring bewuster kan absorberen. Ik kan u verzekeren dat de grijns op mijn gezicht zich tot ver achter mijn oren uitstrekt. Verdomd, dit geeft een machtig gevoel, hèhèhè!

Het blijft verrassend hoe hard het gaat. Als toeschouwer van een race op Zolder of de Nürburgring lijkt het niet zo, vind ik. De volgende bocht komt in zicht. Roel blijft de TR4 op de staart trappen. Wanneer het naar mijn gevoel al lang te laat is, beweegt Roel’s voet vliegensvlug van het gaspedaal naar de rem. Met een korte, droge stoot op het pedaal weet hij net voldoende en net op tijd af te remmen. Ik hang werkelijk in het harnas. Meer op m’n gemak nu let ik op het gedrag van de wagen in de bocht. Je voelt dat Roel stuurt zodat de TR4 zich zet. De zachte banden en perfect afgestelde ophanging doen de Triumph aan het asfalt kleven. Af en toe is er de neiging tot driften, dan wel op alle vier de wielen. Roel vangt alles op. De ervaring en het grondig kennen van de wagen laat zich merken.

Zo gaat het verder op het Ardennencircuit. Vooral in de bochten geeft Roel andere rijders het nakijken. De motor van de TR4 zakt zelden onder de 5000 toeren. De wagen voelt heel solide en stevig aan. Niets in vergelijking met een standaard exemplaar… En het gaat nog steeds hard, heel hard. Je wordt de G-krachten gewaar en je instinct zegt dat het niet goed komt, dat de wagen niet op de baan kan blijven. Maar we komen erdoor, altijd opnieuw. Chapeau voor Roel. Hij kan er wat van!

De TR4 van Roel Coumans waar uw redacteur de rit van z’n leven mee waarmaakte!Met trillende benen open ik de deur van de TR4 en maak ik me los uit de racewagen. Het duurt even vooraleer ik de helm wil doorgeven aan een ander op de stand van Red Baron. Ik voel me net een klein kind dat in de grootste speelgoedzaak ter wereld kon kopen wat het wou! Ondanks dat ik al jaren de racerij volg, moet ik toegeven dat ik een verkeerd beeld had van de ervaring in een racewagen zelf. Dit was trouwens nog te horen rondom mij. Het gaat me zeker altijd bij blijven, tjonge, tjonge. Ik hoop maar dat ik zodadelijk niet wakker word…

© OVAT – tekst en foto’s Jeroen Thys -  mei 2003